The Adam’s Peak, een pelgrimstocht van 5500 treden, stond echt bovenaan mijn wishlist voor onze vakantie in Sri Lanka. Ik had gelezen dat de zonsopkomst waanzinnig is om op de berg te zien, dus dat wil ik zien! Maar ja, 5500 traptreden, een enorme uitdaging!

Mijn wens om de zonsopgang op de Adam’s Peak te bekijken, was zo groot dat ik zelfs toen ik door mijn enkel ging op de Pidurangala Rock dacht ik; “Ik moet en zal die Adam’s Peak beklimmen”. Andere beklimmingen hebben we geschrapt en de proef was de Little Adam’s Peak in Ella. Wij kregen de tip om niet het normale pad te lopen maar direct bij de start het rechter pad te nemen. Dit was de alternatieve route dwars door de thee velden. Ondanks dat het af en toe best een uitdagend pad was, ging het goed! Dus ik was klaar voor de Adam’s Peak of in het Sri lankees; Sri Pada.

De tocht

Om 01.15 uur ging de wekker, zodat wij om 2.00 uur echt op pad konden gaan. Brr… wat was het koud, we werden heel gek aangekeken… Alle Sri Lankese mensen liepen in dikke jassen, mutsen etc. en wij liepen daar in onze sportkleding met korte mouwen. Na een kwartiertje lopen was ik de kou alweer vergeten. Het pad begint langs allemaal kraampjes waar je kleding, speelgoed, eten en drinken kunt kopen. Na al die kraampjes kom je bij een poort daarvoor met een grote liggende boeddha. Omdat deze pelgrimstocht voor ieder geloof een betekenis heeft, zijn er ook bid plekken voor het hindoeïsme, islam en christendom.

Zodra je door de poort loopt, begint ook de tocht. Het pad start vrij vlak, waardoor je niet veel treden achter elkaar hebt. Maar gedurende het pad wordt het steeds steiler.   En zo nu en dan zijn er tentjes waar je eten, drinken en heerlijke thee kunt kopen. Ondanks dat wij genoeg water bij ons hadden, was een kopje thee, een banaan en een colaatje af en toe erg fijn!

Stoppen of toch doorgaan?

Ik denk dat wij ongeveer op een derde waren, dat ik het echt zwaar kreeg. Traplopen is niet mijn ding, maar ik denk dat dit wel duidelijk is ondertussen. Mijn benen waren ondertussen zo verzuurd, dat ik echt bij mijzelf nadacht; “WIL IK DIT WERKELIJK? Er bestaat ook nog zoiets als stoppen en teruggaan.” En toch dacht ik nee, ik ga door!

Halverwege had haalden mijn vriendinnetje Annabel en haar Australische reisgenootje Lucy ons in, kort daarna begon het echt steiler te worden. Ik dacht zijn wij nou echt zo traag? Mijn benen voelden ondertussen echt alsof er lood in zat. Max. kon ik 15 treden achter elkaar zetten en dan rusten! Ik ging door tot het op een gegeven moment echt niet meer ging. Ik zei tegen Wouter; “Weet je het zeker? We zien niet eens wat we al afgelegd hebben! Ik weet niet of ik dit wel kan hoor!” Voor Wouter was er echt geen sprake van stoppen, hij reageerde dan ook direct; “San, je kunt dit en je gaat niet stoppen hoor! Come on!! We zetten 10 stappen en rusten dan even.” Mijn held 😘, zonder zijn steun was het mij denk ik niet gelukt!

En dus gingen we door naar boven. De laatste 800 meter liepen we achter een groep jongens aan die een lied zongen (a la Ik heb een potje met vet….), het was erg fijn om achter hen op de maat te kunnen lopen. De laatste 500 meter was het aller steilst en het was zo druk, dan het echt stap voor stap naar boven gaan was.

Als er gevraagd wordt wat ik het mooiste van onze reis was, dan zeg ik steevast de beklimming van de Adam’s Peak. 1. omdat het inzettend mooi en bijzonder is en 2. omdat het voor mij echt een overwinning op mijzelf is geweest. En daar ben ik trots op 🙂

@ the top

Onwijs koud en winderig was het op de top en daar stonden we in onze t-shirts met een sarong om, bezweet tot en met. Gelukkig hadden we extra en vooral droge kleding mee. Omgekleed en wel, kon het voor ons beginnen! Wat was het gaaf om heel langzaam en rustig de zon op te zien komen, op dat moment vergat ik echt alles en iedereen om mij heen. Een MAGISCH moment! 🙂

Na die mooie zonsopkomst, moesten we natuurlijk ook hele eind weer terug. Vooraf hadden we de tip gekregen om onderweg niet te stoppen. Daar gingen we, in een lekker tempo sjeesden we de trappen af. De guesthouse eigenaar had verteld dat het slim is om de trappen zigzaggend op en vooral af te lopen, dat is beter voor je knieën, dus dat deden we dan maar! Shakie leggs hadden we toen we even stopten, maarja daar werden we voor gewaarschuwd 😉

1,5 uur hebben we over de afdaling gedaan en we werden beloond met een heerlijk ontbijt bij het Guesthouse. Voldaan stapten we in de tuktuk voor een rit naar de volgende stop, achteraf bleek dit 3,5 uur te zijn.

Het verslag van onze volledige reis, volgt snel!….

Geef een reactie