Vol spanning en verwachting loop ik samen met mijn moeder en Wouter de deur uit om op weg te gaan naar de eerste liposuctie in Rotterdam. In het trappenhuis zeg ik; oo ze hebben gedweild en “boem”, daar ligt ze op de grond! Op het been wat geopereerd moet worden. Het voelt goed, maar och ik zou maar door mijn enkel gegaan zijn en daardoor de liposuctie uit moeten stellen!!

We waren ruim op tijd in Rotterdam waardoor we nog tijd hadden voor een terrasje in de zon. Toen we om 13 uur aankwamen bij de kliniek was het al heel snel tijd om afscheid te nemen en moest ik mij uitkleden en hullen in een wonderschoon operatiehemd.

De voorbereiding op de liposuctie

Ik werd vervolgens naar de uitrust kamer gebracht en daar werden mijn benen afgetekend en op de foto gezet door dr. Boonen.

Een zuster nam mijn bloeddruk en temperatuur op. Deze laatste was 37.7, dat is aan de hoge kant. Het was dus nog even de vraag of de operatie wel door kon gaan. Ik werd nog een keer gemeten 37.6, dat was aan de betere kant, maar nog steeds te hoog. De zuster zei ga maar even een boekje lezen dan meet ik zo weer. Na een kwartier was mijn temperatuur 37.8. Tjsa dat is echt niet goed. “Ben je niet ziek, voel je je goed en heb je geen diarree?” Nee daar had ik allemaal geen last van, ik had het inderdaad echt warm, maar ik had zojuist in de zon gezeten en ik was op van de zenuwen…. Er werd een andere zuster bij gehaald en ook zij kreeg 37.8 op haar scherm. Ga maar even liggen en wordt maar even rustig, dan hopen we dat de temperatuur dan naar beneden gaat.

Toen kwam zuster 3 erbij en die zei, we hebben het overlegd met de dokter en we gaan gewoon opereren! Pff wat een enorme opluchting was dat zeg, dit alles heeft een uur geduurd en die tijd vreet je jezelf van binnen op… Maar ik mocht de kalmeringsmedicijnen slikken en even daarna mocht ik naar de ok.

Daar lag ik dan, inademen door de neus en uit door de mond en in elke hand een stressbal…

Dan begint het eindelijk na een uur wachten en stressen

Daar werden mijn beide benen gedesinfecteerd en mocht ik gaan liggen. Er kwam een scherm ter hoogte van mijn borsten, zodat ik niets kon zien. De dokter begon met het maken van de insicies waar de canule door moet voor het inbrengen van de vloeistof en daarin ook de verdoving. Ik vind het heel lastig te omschrijven hoe dat voelde…. Hij duwt de canule onder het vel en baant zich een weg en ondertussen verdooft hij het. Het is zeker geen prettig gevoel. Vooral bij de knie, aan de binnenkant van de benen en de heup deed het erg pijn. Daar lag ik dan, inademen door de neus en uit door de mond en in elke hand een stressbal….En dan zeggen de zusters heel geruststellend je bent al over de helft. Over de helft!? Dan moet ik, wat ik tot nu toe meegemaakt heb, nog eens door…… Hoe dan!? Dokter Boonen uiteindelijk bijna 5 liter ‘verdoving’ vloeistof in mijn benen gespoten. Daarna kon ik even rusten.. Ik was ineens zo moe, dat ik het gevoel heb dat ik een uurtje heb lopen doezelen, al zal het maar een half uur geweest zijn.

Let’s start to suck!

En dan begint het echte werk, de dokter gaat door dezelfde incisies met een andere canule naar binnen en zuigt het vet weg. Dat zag ik, weer liggend met de stressballen, langzaam in een pot druppen. Heel licht geel. De dokter vroeg: “Eet je veel roomboter? Jij hebt mooi vet en het is mooi van kleur! Het enige wat ik dacht, zie je daar dan echt zo’n verschil in!? Blijkbaar wel!
Tijdens dit deel viel de pijn wel mee. Alleen de bovenstaande zones en aan de achterkant was een klein gedeelte niet verdoofd en toen ging ik wel echt door de grond..

Halverwege moest ik op mijn zij gaan liggen (Dit had ik met de verdoving ook al gedaan) en daarna doordraaien op mijn buik. En vervolgens terug op mijn rug, waarbij de dokter ging modelleren.. JAJA,  ik heb een aantal uitdrukkingen voorbij horen komen! 🙂

De dokter vroeg: “Eet je veel roomboter? Jij hebt mooi vet en het is mooi van kleur!

Na het modelleren, was het klaar! Pff wat een opluchting, de liposuctie zit erop…. Alles werd afgeplakt, 2 kousen werden aangedaan en mijn hele been werd inpakt voor de terugreis. Wouter en mijn moeder waren ondertussen gebeld en ik mocht op de rustkamer even bijkomen met een kopje thee en wat eten. Toen fijn terug naar huis! 🙂
Thuis mochten we het been uitpakken en dat voelde net alsof je een cadeau uitpakt, hahah en je ziet direct het verschil. Dat is echt superfijn en dan te bedenken dat het nu nog echt opgezwollen is en het alleen maar beter wordt!

Kortom een tevreden Sanne! 😀

 

Geef een reactie